Φίλε Κωστάκη. Χρόνια σου πολλά, με ευτυχία και ότι επιθυμείς. Ελπίζω βέβαια μαζί μα τα χρόνια πολλά να αποκτάς και καλά μυαλά. Γιατί μάλλον σου χρειάζονται. Αν πάλι κάνω λάθος και δεν σου χρειάζονται, συγνώμη αλλά είναι μόνο μιά ευχή, η οποία το πολύ-πολύ να πιάσει.
Οι ΠΑΛΑΙΟΙ μου ΦΙΛΟΙ είναι και ΤΩΡΙΝΟΙ μου ΦΙΛΟΙ, ελπίζω και ΠΑΝΤΟΤΙΝΟΙ !
Σ’ευχαριστω πολύ για τις ευχές σου (έστω και καθυστερημένες !) και τις ανταποδίδω θερμότερες!
Πες μου όμως και ποιος είσαι γιατί χαίρομαι να ξέρω ποιοι φίλοι μου με θυμούνται!
Υπάρχουν πολλών ειδών φίλοι. Φίλοι συνηθισμένοι. Φίλοι σπάνιοι. Φίλοι που σε κάνουνε να πονέσεις. Φίλοι που τους ξέρεις. Φίλοι που δεν τους ξέρεις. Φίλοι που κάνουνε πράξεις τελείως διαφορετικές από τα λόγια τους. Φίλοι που σε βλέπουνε από μακρυά και χαίρονται. Φίλοι που σε έχουνε κοντά, αλλά ίσως δεν σε χαίρονται. Και πολλών άλλων ειδών. Αλλωστε και εσύ, σε ένα σημείο της σελίδας σου, μιλάς για κάποιο φίλο που σε έκανε να πονέσεις. Εμένα άσε με να είμαι από τους φίλους που σε βλέπουν από μακρυά και σε χαίρονται. ………………. Ισως όταν περάσουν πολλά ακόμη γενέθλια σου, να μάθεις οτι είναι προτιμότερο να χάσεις ένα μάτι, παρά ένα φίλο.
Ναι συμφωνώ είναι προτιμότερο να χάσεις ένα μάτι, παρά έναν ΑΛΗΘΙΝΟ φίλο.
Ο φίλος μου (η για την ακρίβεια η φίλη μου), που αναφέρω στο site ότι με πλήγωσε ξέρει ότι η “εχθρα” μας περιορίζεται μέσα στην αυλή της Βασ.Γεωργίου Α’ 1 και σε ότι άλλο αυτή αντιπροσωπεύει. Το ξέρει γιατί της το είπα ( ή για την ακρίβεια της το έγραψα σε μάιλ)…. Ξέρει ότι “έξω” μπορούμε να είμαστε κολλητοί…Να έχουμε την σχέση που είχαμε τότε, πάλια που είμασταν όλοι στο ίδιο “στρατόπεδο” ή στην ίδια “κλίκα” όπως λέμε εμείς.
Και αυτό δεν ισχύει μόνο για την Έφη, ισχύει και για σένα Χρήστο (δεν ξέρω αν με διαβάζεις)…
Τώρα αν πάλι το όνομα σου δεν είναι ούτε Έφη, ούτε Χρήστος…. συγχώρεσε με και αποκάλυψε αν θέλεις την ταυτότητά σου.
Να σε χαιρόμαστε ξα.
Φίλε Κωστάκη. Χρόνια σου πολλά, με ευτυχία και ότι επιθυμείς. Ελπίζω βέβαια μαζί μα τα χρόνια πολλά να αποκτάς και καλά μυαλά. Γιατί μάλλον σου χρειάζονται. Αν πάλι κάνω λάθος και δεν σου χρειάζονται, συγνώμη αλλά είναι μόνο μιά ευχή, η οποία το πολύ-πολύ να πιάσει.
ΕΝΑΣ ΠΑΛΑΙΟΣ ΣΟΥ ΦΙΛΟΣ.
Οι ΠΑΛΑΙΟΙ μου ΦΙΛΟΙ είναι και ΤΩΡΙΝΟΙ μου ΦΙΛΟΙ, ελπίζω και ΠΑΝΤΟΤΙΝΟΙ !
Σ’ευχαριστω πολύ για τις ευχές σου (έστω και καθυστερημένες !) και τις ανταποδίδω θερμότερες!
Πες μου όμως και ποιος είσαι γιατί χαίρομαι να ξέρω ποιοι φίλοι μου με θυμούνται!
Υπάρχουν πολλών ειδών φίλοι. Φίλοι συνηθισμένοι. Φίλοι σπάνιοι. Φίλοι που σε κάνουνε να πονέσεις. Φίλοι που τους ξέρεις. Φίλοι που δεν τους ξέρεις. Φίλοι που κάνουνε πράξεις τελείως διαφορετικές από τα λόγια τους. Φίλοι που σε βλέπουνε από μακρυά και χαίρονται. Φίλοι που σε έχουνε κοντά, αλλά ίσως δεν σε χαίρονται. Και πολλών άλλων ειδών. Αλλωστε και εσύ, σε ένα σημείο της σελίδας σου, μιλάς για κάποιο φίλο που σε έκανε να πονέσεις. Εμένα άσε με να είμαι από τους φίλους που σε βλέπουν από μακρυά και σε χαίρονται. ………………. Ισως όταν περάσουν πολλά ακόμη γενέθλια σου, να μάθεις οτι είναι προτιμότερο να χάσεις ένα μάτι, παρά ένα φίλο.
Ναι συμφωνώ είναι προτιμότερο να χάσεις ένα μάτι, παρά έναν ΑΛΗΘΙΝΟ φίλο.
Ο φίλος μου (η για την ακρίβεια η φίλη μου), που αναφέρω στο site ότι με πλήγωσε ξέρει ότι η “εχθρα” μας περιορίζεται μέσα στην αυλή της Βασ.Γεωργίου Α’ 1 και σε ότι άλλο αυτή αντιπροσωπεύει. Το ξέρει γιατί της το είπα ( ή για την ακρίβεια της το έγραψα σε μάιλ)…. Ξέρει ότι “έξω” μπορούμε να είμαστε κολλητοί…Να έχουμε την σχέση που είχαμε τότε, πάλια που είμασταν όλοι στο ίδιο “στρατόπεδο” ή στην ίδια “κλίκα” όπως λέμε εμείς.
Και αυτό δεν ισχύει μόνο για την Έφη, ισχύει και για σένα Χρήστο (δεν ξέρω αν με διαβάζεις)…
Τώρα αν πάλι το όνομα σου δεν είναι ούτε Έφη, ούτε Χρήστος…. συγχώρεσε με και αποκάλυψε αν θέλεις την ταυτότητά σου.
Γειά σου φίλε …………..